is toegevoegd aan uw favorieten.

De voorbijganger

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geziene portret van »ma fitte la duchesse de Bévraittes." Ook zij had dat prachtige blonde haar, waarop de oudste dochter van den rijken cargadoor klaarblijkelijk zoo trotsch was; haar gelaatstint, doorzichtig als paarlmoer, was even blank als die van mevrouw Van Spalkenberg, en haar nauwelijks waarneembaar blosje verloor niets aan schoonheid, ofschoon de kunst er vreemd aan was. Toch scheen de jonge dame in weten dat zij mooi was, in gretigheid om mooi gevonden te worden, niet voor de dame des huizes onder te doen. Met de vrijmoedigheid, die hij reeds op de kade in de bevallige wandelaarsters had opgemerkt, richtte zij, onder het luisteren naar den heer Van Spalkenberg, hare uitdrukkingsvolle blauwe oogen herhaaldelijk op hem met een onderzoekenden blik, die den vreemdeling innerlijk en uiterlijk ontleedde. Hoewel nog jong, was zij reeds geheel en al vrouw, en haar blik getuigde, dat zij voor de kennis van maatschappelijk goed en kwaad op een hoogeschool was geweest. Trouwens, niets scheen zij zich in hare omgeving te willen laten ontgaan: haar oog zocht, onderzocht, dwaalde rond en vestigde zich herhaaldelijk met een schittering van bijna onmerkbaar misnoegen op het jonge keuvelende paar bij de piano.

Mevrouw Nicholson, even sierlijk gekleed, was jonger dan mevrouw Hicks, haar schoonzuster, zag er althans jonger uit, en ook opgeruimder en gezonder. Hare schalksche, hoewel kwijnende oogen, fraai overboogd