Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wat Mary ook bedacht om hem van Elize te verwijderen, maar aan het eind van eiken winter moest deze wel erkennen, dat zij iets minder van zijn genegenheid bezat dan haar deel was geweest. Dit was niet enkel Mary's schuld. Elize wist wel, dat zij althans grooter invloed op hem bezat dan deze. Maar zij bemerkte telkens in Hugh mèèr van dat cynisme, dat in een huwelijk voornamelijk de vereeniging ziet van twee kapitalen. Haar armoede vervreemdde hem telkens meer van haar.

Zij ging dus niet enkel eiken zomer met een beklemd hart naar Roemkieuï terug: het langzame wegglippen van Hughs gevoel voor haar deed haar nu zelfs bij elk wekelijksch vertrek vreezen. Toch moést zij althans een dag in de week bij hare grootouders doorbrengen: de oude lieden waren daarop zoo gesteld. Het was reeds zooveel goedheid en zelfverloochening van hen, dat zij haar vergunden den geheelen winter in de stad door te brengen, zoo weinig liefde van haar, vond zijzelve, dat zij maar een enkelen dag in de week aan de oude lieden gaf, terwijl zij, zaterdagsavonds gekomen, zich haast niet durfde bekennen, dat zij 's maandagsmorgens blij was weer te kunnen heengaan.

Aan deze dingen dacht zij, terwijl zij in haar hoekje teruggedoken zat te peinzen, en enkel genoeg aandacht had om soms te glimlachen op Armands opgeruimd vertellen, of met een kort woord te antwoorden op Floris' opmerkingen. De trein had een paar keer

Sluiten