Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich, dat hij daarover al meer gesoesd had: hoe zij daar kwam, in zijn kamer, en hem verpleegde? Eens, lang geleden scheen 't, had hij de oogen geopend en haar in zijn kamer gezien: zij naaide poppenkleeren, zooals beneden bij haar moeder, Mme Rénouard. Zij had iets gezegd, hij herinnerde zich niet meer wat. Waarom was zij er nu niet? Het scheen hem of de zonnestraal die, onder het optinten der kleuren van zijne platen, voortgleed over den wand, en reeds den drempel van zijn slaapkamertje had bereikt, van haar was, alsof zij er dien had achtergelaten. Waarom was zij nu niet bij hem ? Hij zou zich nog gelukkiger gevoeld hebben, nog blijder omdat hij leefde en ademen kon en zich bewegen, indien zij bij hem ware geweest. Nu, met een lichte schakeering van ontevredenheid in zijn gevoel van heel-gelukkig te zijn, draaide hij zich om, in eens, maar o, die pijn in zijn lichaam, wat was hij stijf en zwak, en hij had slaap. Maar het denken aan Mlle Malise was te klaar in zijn hoofd, en streed tegen zijn slaaplust. Hoe lang was hij zièk geweest, en wè.t, eigenlijk, had hij gehad? Zou zij altijd in zijn kamer geweest zijn om hem op te passen en te verplegen, terwijl zij onderwijl haar aardig knutselwerk deed in kleurige zijden lappen, bestikt soms met witte pareltjes of gesierd met mooie kant? 's Nachts natuurlijk niet, want ze had moeten rusten. En wanneer ze zelf nu eens ziek was, van vermoeidheid, van.... hij wist niet wat? Onrustig, plotseling, draaide hij zich weer

Sluiten