is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude menschen, de dingen, die voorbijgaan ...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Wat, opa?

Een dofheid plots ovemevelde den ouden beer. Maar hij hervatte na enkele minuten:

— Er is sprake van wonen bij Steyn ....

— Ja, maar er is niets zeker....

— Ottilie is lief, maar driftig.... zei de oude heer, in gedachten verzonken; het was als dacht hij aan andere dingen, aan meerdere dingen vooral.

— Als ik het doe, doe ik het om mama Ottilie, opa. Omdat ze zoo op Lot is gesteld. Ik zou liever mijn eigen huisje hebben. Maar we zullen in elk geval veel reizen. Lot zegt, dat hij dat goedkoop kan doen.

— Je zou misschien, met wat tact, het kunnen doen, kind bij de Steyns wonen. Ottilie is wel héél alleen.... Arme meid. Wie weet, je geeft haar misschien nog iets liefs, wat sympathie om haar heen

Zijn zweefluchtige stem verteederde, werd voller, van een inniger klank.

— We zullen zien, grootpapa. Blijft u van middag boven, of komt u toch lunchen beneden ?

— Neen, zend mij maar wat op mijn kamer. Ik heb niet veel honger, ik heb geen honger

De stem klonk weêr luchtig, en zweefde.