is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude menschen, de dingen, die voorbijgaan ...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— Er is niemand

— Neen

— Heb je heb je hem den laatsten tijd

dan gezien?

— Neen .... Neen In maanden niet, misschien niet in jaren in jaren.... Maar

l&nge, lè,nge jaren ... heb ik hem gezien, heb ik hem gezien Jij nooit?

— Neen

— Maar je hoorde hem....

— Ja.... ik ik hoorde hem Mijn

gehoor is heel scherp geweest, en altijd nerveus Het waren hallucinaties Ik hoorde dikwijls zijn stem.... Laat ons er niet over spreken.... Wij zijn beiden zóo oud, zóo oud, Ottilie Hij moét ons zeker vergeven hebben. Anders waren wij niet zóo oud geworden. Ons leven is jaren, — lange, lange oude jaren — kalm voorbij gegaan; nooit heeft ons iets verontrust: hij moet ons zeker vergeven

hebben Nü staan we beiden aan den

rand van ons graf.

— Ja. Het zal gauw komen. Ik voel het.

Maar Takma veinsde zijn bonhomie.

— Jij, Ottilie? Je wordt honderd!

Zijn stem deed een poging, luidruchtig, te pochen; ze sloeg over, krijschend schel.