is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude menschen, de dingen, die voorbijgaan ...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoorde duidelijk spreken in de gang met Anna.

Zij vragen, of het niet te druk zal ziin zei Takma.

— Anton, wil je roepen om boven te laten, zei de oude mevrouw, en haar stem klonk als een moederlijk bevel.

Anton Dercksz stond op, riep aan de deur:

— Kom maar boven; grootmama wacht je. Lot en Elly kwamen en in hunne binnenkomst

was iets, als vreesden zij de atmosfeer te breken rondom de oude vrouw, door te groote jeugd, die tot haar toetrad. Maar de oude vrouw had een hoekig gebaar van armen, die hieven zich op, zwart omplooid in ruime mouwen en het gebaar schetste zich stijfjes van jicht in de ■ rozigende schaduw der gordijnen, terwijl zij zeide: En jullie gaan trouwen: dat is goed.... Het gebaar bracht de mitaine-handen toe naar het hoofd van Lot, dat zij even vasthield om hem met bevenden mond te kussen; Elly ook kuste zij en het meisje zeide, liefjes:

— Grootmama....

— Ik ben blij jullie samen te zien. Mama

had het me al verteld, het groote nieuws

Wordt gelukkig, kinderen, gelukkig

De woorden klonken als een korte toespraak van uit den schemer van troongestoelte, maar