is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude menschen, de dingen, die voorbijgaan ...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

heeft er geslapen, maar hij is er niet meer.... Waar is papa.... En in ééns wijkt het open voor zijn kinderverstand. Ziét hij het vreeslijke Ding, ziét hij het als een ontzettend, ontzaglijk, bloedrood gespooksel.... D&t wat zij daar door den tuin hebben weggedragen —, door den stroomenden regen, naar de rivier: dat was papa, dat is papa!! Dat wat mama en meneer Emile en Ma-Boeten daar

wegdragen, dat is papa ! Nu is hij alleen

in huis.... Nu is papa dood en zij dragen

hem naar de rivier Nu heeft hij het Ding

gezien.... Nu ziet hij het Ding nog steeds Nu zal hij het altijd zien.... Hij weet niet waarom — j&ren is hij in eens ouder —: maar hij sluit papa's deur, gaat terug, zet mama's lampje op zijn plaats en gaat terug in zijn eigen kamer. In den donker rilt hij en klappertandt en zijn oogen puilen, puilen.... Maar hij wascht, in den donker, zijn voeten, en den handdoek werpt hij dadelijk in de vuillinnenmand. Hij kruipt in bed, trekt de klamboe dicht, trekt de sprei tot over zijn ooren. En hij ligt, schokkend van koorts. Het ijzeren bed onder hem schokt meê. Hij is alleen in de pasangrahan en hij heeft het vreeslijke Ding gezien: eerst de werkelijke