is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude menschen, de dingen, die voorbijgaan ...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat ritselde Achter de jovialigheid van

den uitroependen dokter school héél een verleden O, oud te worden, oud te worden!

Hij rilde ervan op dien eersten herfstachtigen dag .... Nu traden zij binnen: daar zaten zij: grootmama, grootpapa Takma, en, zoo vreemd, als een kind tusschen hen, zijn moeder. En Lot dempte, achter Elly, zijn tred, zijn gebaar, zijn stem, en ook Elly was heel voorzichtig, meende hij, als was zij bang die glazige, antieke atmosfeer te breken door te veel jeugd.

— En morgen gaan jullie trouwen, dat is goed dat is goed zei de oude vrouw tevreden ; zij hief met hoekig gebaar de beide handen op en kuste met voorzichtige en trillende lippen Elly, daarna Lot op het voorhoofd. Nu zaten ze, in een cirkel, en over en weêr gingen enkele woorden en Lot voelde zich een kind, Elly heelemaal een kindje, zijn moeder een jonge vrouw .... Zij leek wel op grootmama, maar wat in groot' mama impozant was geweest van kreole-schoon\ heid, was bij mama zoo verhevigd geworden, was alles liefjes geworden, was het. nu nog. Ja, zij leek op grootmama, maar — het trof hem weêr, als het hem reeds vele malen getroffen had — zij had iets, — geen gelijkenis — maar —. als een zelfde lijn van gebaar, en iéts in den