is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude menschen, de dingen, die voorbijgaan ...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De kleine kamer was gezellig; het waren eigene meubels. Er stonden boeken. Tegen den wand portretten, en platen van paarden en honden. Wapens aan een rek, en daaronder — het trof Elly, als het haar de eerste maal had getroffen — een portret van mama Ottilie, toen zij in de twintig geweest was, en met het ouderwetsche kapsel was het zoet mooi als van een heldinnetje uit een romance. Vreemd, dacht Elly: ook Steyn had in zijn kamer platen van honden en paarden, en ook Steyn was een sportman, een jager. En ook Steyn was een knappe man.... Zij glimlachte om hare gedachte, dat éen zelfde soort van mannelijkheid bekoring had op mama Ottilie uitgeoefend; zij glimlachte zoo als Lot wel eens om zijn moeder glimlachte.

- Jullie lijken op elkaar, zei de oude heer Pauws, terwijl zij aan tafel gingen. Kijk kinderen, d&t heb ik voor je. Alles staat maar vast klaar, zie je. Hors-d'-oeuvres. Hou je van kaviaar, met geroosterde broodjes?

Ik ben dol op kaviaar, zei Lot.

D&t herinnerde ik me! Na de hors-d'-oeuvres

mayonnaise van visch: het is misschien wat veel visch, maar ik moest een koud menu verzinnen, want ik heb noch keuken noch keuken-