is toegevoegd aan uw favorieten.

Van oude menschen, de dingen, die voorbijgaan ...

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo mooi rustig, dood. Dat maakt me niet treurig. Wat me treurig maakt, dat zijn de oude menschen en de oude dingen, die nog leven, en die zóo oud ons voorbij gaan, zoo langzaam, langzaam aan — maar wat rustig dood ligt, en dat zoo heerlijk mooi als in Italië, dat maakt me niet treurig, dat maakt me kalm, en dat wekt mijn bewondering, voor alles wat vroeger zoo mooi levend geweest is en nu nog zoo heel mooi is in den « dood. Parijs maakt me treurig, omdat de stad stervende is — als heel Frankrijk —; Rome maakt me gelukkig: de stad — dat wat ik er zie — is dood, en ik voel me er zeiven nog jong en nog leven, en dat maakt me blij, egoïst — blij, terwijl ik tegelijkertijd bewonder de doode en kalme schoonheid.

— Dat wordt dus je volgende essai.

— Je bent een ondeugd. Als ik niet wat praten kan, zonder dat je me beschuldigt van te essayeeren hoü ik mijn mond.

— Niet zoo boos doen.... "Wat nu van tante Therèse

— We zullen maar niet gaan .... Maar

het is, of de duivel het wil!! Groote goedheid, wat is Parijs klein! Een klein gat!

— Wat is er dan, Lot?