Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zelfs met heidenen en brabanders, nagebleven krijgsbenden uit het zuiden, in wier gezelschap Kostijn heimelijk den gelijkgeboorne speelde, een bijzaak, die zijn roep-van-edel-zijn verminderde.

Warhold luisterde oplettend, totdat hij tusschenkomen en met een enkel gezegde als een hefboom des anderen spraakzaamheid opbeuren kon tot een vertrouwelij k-zij n.

Maar in de vaart van zijn verhaal zweeg Heimrick onverwachts en zich zelve berispend over zijn zorgeloosheid, riep hij uit, een zieke koe te moeten zien en 't was al laat. Warhold zou wel zijn dochter naar Ermelo willen geleiden.

Onder wisselgesprekken over den zwang en zwier der kleedij in de groote stad, liepen beiden langzaam, Warhold bewonderend 't onvoorbereide van haar rankelijfbewegingen en zij, haar vroolijkheid nauwelijks hanteerend, draaide bij elke navraag met een vogelbewegelijkheid haar hoofd naar hem en lachte uit lust tot vroolijk-zij n. Stilstaande bij de beek, rees ze op haar teenen en rekte zich met sierlijken armenuitgroei naar 't groen, dat tusschen elzenstammetjes voortwoekerde.

Warhold lachte eveneens in zijn ongedwongenworden en plukte, de warme bladerenweelde over hun hoofden trekkend, wilde rozen, welke Elsebeen in de handen mengend, tot een ruiker verschikte.

Maar aan de hoeve van den schout schrok hij bij het besef van zijn verloopen waardigheid en

Sluiten