Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De priester eindigend, trok zich terug, en als uit een slaap gekomen, verroerden de menschen zich thans en omkijkend zagen zij de reeën een voor een, de ooren aan den wind, wegdraven.

Warhold had in zijn hut geluisterd naar des priesters woorden, hoe zwaar het onheil over Staveren gevallen was en hoezeer de menschen haar bewoners schuwen moesten.

De preekwoorden kwamen af en toe, door den wind verzwaard als hamerslagen tegen zijn ooren en het gebedengeprevel der menschen geleek een onderdrukte aanhef, om door een gemeenschappelijken aanval hem en alle herinneringen aan hem van de aarde weg te vegen.

Zijn oogen waren wijduit, lichtend tegen de open deur. Hij wilde weggaan. Maar daar voor hem was de dag als een schildwacht, die hem zou prijsgeven aan aller blikken. Hij legde zich weer neer, wachtend, totdat het laatste woord van Bartholomeus over de menschen gegaan was. En hij bleef daar liggen als een door een ramp verstijfde, totdat de priester van het werk terugkeerde en hem aanmoedigde, om op te staan.

Toen rees hij en Bartholemeus' handen nemend, sprak hij, dat hij heen moest gaan ter boetedoening en tot delging van de groote schuld. En als in overrompeling zeeg hij neer op de knieën, des priesters zegenwoorden wachtend.

Sluiten