is toegevoegd aan uw favorieten.

Aug. Vermeylen's verzamelde opstellen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hij de bankroetjes op van zijn ijdele schijn-ikheid.

O lang weggewischte jeugd! o klare en eenvoudige, als vreugde van planten en jonge boomen, en het leven gansch en alleen gevoel, en niet slechts sentiment of verstand, maar volgens den rythmus der natuur, het gehééle leven, eer zijn alles, zijn ziel, zijn mysterie zich verdeeld had en verduisterd in de stof! O nooit bedrogene en zuivere oogen, die kalm rustten in 't onbewuste ! —

En tot de weeke en bleeke dichters sprak hij in metrisch proza:

«Eerst is ontstaan het bewustzijn, gesplitst uit mijn zelf, en heeft me geleerd te beschouwen de dingen als buiten mij zijnde, en al wat ik voelde en wilde en dacht als afzonderlijk zijnde, in onderlinge reactie.

«Ontleding heeft mijn eenheid gescheiden in duizenden op elkaar reageerende deeltjes. En het verlies van de intuïtie en het Gevoel was het verlies mijner entiteit.

»En nu, nu eerst, besef ik dat mijn ik, mijn eenheid, mijn ziel, sinds heel lang dood was, en niets anders geweest dan mijn saamgeraapte gedachtetjes over mezelf!"

De dichters, wier tegenwoordigheid dezen definitieven avond opluisterde, bekeken elkaar en dachten: «Dit is verduiveld Hegeliaansch", en eenigen fluisterden: «Hij is reeds ver, hij is elders." Maar hij sprak voort:

«Hoedt u voor de woorden, of de woorden zullen uw ergste vijanden zijn.

«Want met mijn ziel is me ontsnapt mijn eigene al-