is toegevoegd aan uw favorieten.

Aug. Vermeylen's verzamelde opstellen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

organisch voortgebracht wordt zijn rede van bestaan, alles is in nauw verband, in noodwendig verband met het geheel, elk mensch is solidair tot al de andere.

De verloochening der transcendente wet — wat als gevolg heeft: streven naar volkomen vrijheid in de gemeenschap, — zal dezen tijd èm-werpen, met zijn kunst-

Want zij brengt ons dichter bij de natuur, bij het leven-zelf, en heel deze tijd staat onder den dwang van leugens. Met al zijne wetenschap sterft hij, die onharmonische tijd, die tijd zonder ikheid, omdat hij geen absolutum — een voor hem absolute waarheid — meer bezit dat het bepaalde verbindt met het oneindige. En van die onnatuurlijke, valsche, onzedelijke beschaving, waarin niemand meer weet waar hij staat en zich op zijn plaats voelt, waarin geen menschenwaarde is omdat de vrijheid er niet is, wordt een trouw beeld geleverd door onze verdeelde en verbrokkelde, onze mechanische kunst, die slechts onder den invloed der mode ligt en der wezenlooze woorden, die kunst die zich niet meer innig vereenigd voelt met het leven en uit het volle leven opgroeit. Want zij is niet meer behoefte, maar luxus, dilettantisme, spelen met het heilig geheim waarin geen gelooft. Uitzonderingskunst, aparte stukjes mooiheid, — geen vreugd meer en geen liefde, maar nietig gepeuter en ijdelheid, leege ijdelheid die het werk besmet. — De echte dichter, zingt hij niet zooals hij bidt, en zoolang hij een hooge borst zet om te bidden, kan hij Gods stem hooren spreken