is toegevoegd aan uw favorieten.

Aug. Vermeylen's verzamelde opstellen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dat streng persoonlijk js en met literatuur niets te maken heeft, op al onze zoogenaamde «realistische" romans toe. Wij hadden altijd gedacht dat de kunstenaar slechts één regel te volgen heeft: «waar" zijn, d. i. oprecht, zichzelven getrouw; heeft hij zich ontwikkeld in evenwicht met al wat hem vormde, wat hoeft hij dan «nationaal" te willen zijn? En verwezenlijkt hij in zijn schepping, met een liefde die méér dan alle moraal is, de hoogere harmonie van het geheimzinnig-ademende schoone, wat gaat hem dan »uw" zedelijkheid aan?

Hadden de kritici van den vijfjaarlijkschen wedstrijd hun beoordeeling niet gegrondvest op een dogma, een begrip van 't »ware" en 't «goede", dat buiten het kunstwerk gegrepen wordt, dan ware de vergelijking tusschen Een dure Eed en Het Recht van den Sterkste wel heel anders uitgevallen. De boeren van Nevele, die Buysse zeker anders gezien heeft dan Virginie Loveling, schilderde hij zooals h ij die zag; van zijn werk onthoud ik alleen dat er eene natuurkracht in woelt, waarnevens de bekroonde roman, met zijn vuns fabeltje en zijn stokkerige zinnetjes, toch maar heel droog en bloedloos schijnt. Doch zie:' Buysse «heeft talent, veel talent", maar hij verdient «den slag der roede" (s i c) omdat men hem met «zijne gulden pen" ziet «modderen in den laster"

Waar die kunst, die «zich verschuilen moet als de jongeling voorbijgaat met zijne verloofde of de moeder met haar kind", a priori vermaledijd wordt.