Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

FRANCESCA DA RIMINI.

[Inferno V, 70—142].

Toen ik1) mijn Meester2) dus had hooren noemen De vrouwe- en ridderschaar uit oude tijden,

Was 't of me in 't brein een duiz'ling kwam gestegen, Of 't hart bezweek van innig medelijden.

— Mijn zanger, 't zij, ving 'k aan, u niet verzwegen, Hoe gaarne ik sprak de beiden, die te zamen Ginds op den wind zoo licht'lijk zich bewegen. "Wat wachtens nog", sprak hij, "zal u betamen;

Zijn ze ons nabij, zoo moet gij hen bezweren Bij hunne liefde, op wier gelei zij kwamen."

1) Dante.

a) Virgilius.

Sluiten