is toegevoegd aan uw favorieten.

De gedichten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DUINEENZAAMHKID.

Zoo blijde als de vogelzang rijst met den dag,

Zoet zingend, mijn Leven, mijn Vreugde! is uw lach; Maar grauw is de morgen, de zonne bleef uit En nergens verwekt zij een welkom geluid.

Ik vluchtte naar buiten en dwale door 't hout — Doch hoor daar niet langer uw vriend'lijken kout; Een jagersman sluipt nu met vuurroer en tasch,

Waar gist'ren uw voetjes nog ruischten in 't gras

't Is stil in 't geduinte en de vooglen zijn stom; Slechts suizelt in 't loover het windeken om.

Waar speur ik een macht, die de tooverboei slaak'? Keer weder, mijn liefste, dat alles ontwaak'!