is toegevoegd aan uw favorieten.

De gedichten

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

326

't Matrozenlied, het huilen van den storm,

't Gekreun der kiel, den angstkreet: Wij vergaan! . . En 'k voelde iets vochtigs in mijn oogen, Zij Wees noodend naar een stoel en snapte vast Van de opera, de koude en haar migraine.

ZONNEKRACHT.

In zwarte schaduw gedoken

En zwarter vederdos,

Zit ginder een rave te droomen

Aan de' eenzamen zoom van 't bosch.

Daar heft zij met langzame slagen Zich boven de kruinen van 't woud: In de stralen der zonne blinken Haar pluimen van levend goud.