is toegevoegd aan uw favorieten.

Christelijk sociale studiën

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

»gemeenten« noemen, *) elk met een kerk, een kerkeraad en éen of meer predikanten. In gemeenten met meer dan éen predikant heerschten toen de zelfde toestanden als nu bij ons nog. Na het Synodal-ausschreiben van 8 December 1891 zijn alle »Parochieën« met meerdere predikanten verdeeld in »Seelsorge-bezirke«, onze »wijken*, maar dan als officieel erkende grootheden, niet (zooals bij ons gewoonlijk) als particuliere afspraken van de predikanten. — Toen de gemeente was gewend aan wijkverdeeling, is na tien jaren Seelsorgebezirkszwang ingevoerd (10 Dec. 1901). D. w. z.: sinds geldt als regel, dat wijkpredikant en wijkbewoners bij elkander hooren. Maar een regel, waarop uitzondering mogelijk

Een gelijk spraakgebruik, dat dus voor het Parochie-stelsel niets bewijst, heerscht in Zuritserland zoowel in de Eglise Nationale als in de Eglise Libre; men gebruikt de woorden „eglise" en „paroisse" door elkaar; zulk een „paroisse" kan meerdere predikanten hebben en tot haar behooren alle leden der kerk, binnen de burgerlijke gemeente woonachtig. Zoo althans in Histoire de la fondation de 1'Eglise évangélique neuchateloise, independante de l'Etat; par Ch. Monvert. Neuchatêl 1898. Toch is daaromtrent nog wel iets op te merken. Art. 80 van de Loi ecclésiastique schrijft voor, dat alle predikanten deelnemen aan het herderlijk werk, maar dat elks deel daarin bepaald wordt door le conseil d'arrondissement, eenigszins = het classikaal bestuur, niet door le conseil de paroisse, den kerkeraad, hoewel deze er in gekend wordt. In het algemeen geschiedt de verdeeling van den arbeid door kerkelijke lichamen (verschillend in de verschillende cantons); het aantal predikantsplaatsen en de grenzen der gemeenten worden vastgesteld door de Staatswet.

In de Eglise Réformée van Frankrijk is de toestand verschillend in de onderscheidene steden; sommigen hebben zelfs geen wijkverdeeling, andere een regeling, min of meer met de onze te vergelijken. Maar in Parijs bestaat het radicale parochie-stelsel. Men schrijft mij daaromtrent: „Chaque quartier a son conseil presbyterial, étant absolument indépendant et constituant a lui seul une communauté".