is toegevoegd aan uw favorieten.

Amerikaansche schetsen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij zou alleen zeggen dat hij het goed maakte, heelemaal niet treurig was en niet zeeziek... ; vooral niet zeeziek, omdat ze daar thuis zoo bang voor waren geweest.

Langzaam schreef hij de woorden, één voor één, herlezend de zinnen die niet vloeien wilden, houterig en stijf klonken, zonder hartelijkheid . . .

Hij had nu juist het mooie kunnen geven . . . , maar ze zouden denken dat hij spijt had .. . sentimenteel was . . . niet flink . ..

Hij schreef over de boot, over de vastgeschroefde stoelen voor de tafels, de piano, de namen van de gasten en andere kleinigheden, kwaad op zichzelf dat zijn taal zoo slecht en jongensachtig was, en aan het eind gaf hij een zinnetje, dat hij geen spijt had, alleen maar een beetje treurig was om het heengaan.

Hij las de regels nog eens over en bij den laatsten zin werd het hem te sterk... Hij moest toch zeggen hoe hij zich voelde, zoo vreemd, zoo vol.. .

Kalm sloot hij den brief aan zijn vader in de enveloppe.

„We beginnen pas," schetterde Mahaun, in den hoek. „Over een paar jaar . .. haha ... dan hebben we den wereldhandel!"

Jan luisterde even, nijdig dat zijn stemming