Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

genoeg voor hem geklapt hadden, probeerde door „aardig zijn" zijn reputatie hoog te houden. Hij vertelde van een worstverkooper in Pennsylvania, die bij hem in de buurt woonde, een paar huizen voorbij zijn zaak, die ruzie gemaakt had met een van zijn concurrenten. Op een avond, de winkel stond vol klanten die worst kochten, kwam een man binnen die een smerige doode kat op de toonbank wierp, terwijl hij hard schreeuwde: „Dit is de zeventiende! Ik zie, dat je nu bezig bent, dus zal ik de anderen later wel brengen."

Allen lachten, maar hoe ook de Duitscher verzekerde dat het geen mop was, Van Brakken wilde het niet gelooven. „ Oh de Yankees zijn zoo bij de hand! You never know where they are up to," verzekerde de Duitscher.

Zoo vroolijk schetterend ging de pauze voorbij.

De kapitein, teruggekomen, vertelde dat het weer erg ruw was en er een storm kwam opzetten .. . maar niet erg . . .

Ongemerkt was de dikke naar de piano gegaan. Reeds klonken een paar akkoorden.

Hij speelde een rhapsodie van Liszt, eerst zachtjes, langzaam aanzwellend, toen barstend in een onstuimigen klankenstorm, plots weer stil, geheimzinnig stil, met verleidelijke effecten, nu

4

Sluiten