Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

74

Mahaun, achterover geleund in een rieten armstoel, dronk een Martini cocktail en vond alles goed, maar zeide, dat er in Berlin minder effectberekening en meer kunst was.

Van Brakken sprak over Amsterdam, Flora en De Nes, met zooveel kleur, dat Lef heimwee begon te voelen naar het mooie in zijn land, de grachten, de natte straten, de grijze lucht en de roode puntdaken van dear little Holland.

Mr. Cooper, als een onderhoudend manager, stelde voor het Wien Neerlandsch Bloed te laten spelen door het orkest.

„Dat doen zij niet," zeide Mahaun.

„You bet!... Geef me even een 10 dollar note, straks terug," zeide hij tegen Lef. Na even zoeken vond hij er een en gaf die aan den Amerikaan, die dadelijk daarop verdween achter de planten op de galerij, waar de orkestleden zaten. Een oogenblik later klonk heel zachtjes, sentimenteel het volkslied.

Mahaun, vaderlijk, vermaande. „Geen geld geven," zeide hij. „Bist du verrückt! Die man zonder haar bevalt me niet! Hij ziet er uit als een Schwindler /"

„Och" .. . verdedigde Lef.

„Ik vind het ook," zeide Van Brakken, plotseling gewekt uit zijn overpeinzingen. „Ik

Sluiten