Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

grondvestte '). Hij knoopte alzoo tegelijkertijd onderhandelingen aan met het Vaticaan en met het hof van Parijs -), welks troepen in de eeuwige stad in garnizoen lagen. Na den steen des aanstoots die de verbroedering in Italië tegenhield, uit den weg geruimd, zijn vaderland op den vreemdeling heroverd en aan zijne landgenooten en broedeis teruggegeven te hebben, was het zijn begeerte, het geweten der menschheid den vrede, het c a t h olicisme de zekerheid des geloofs, de Kerk de ware vrijheid als duurzame bezitting te schenken."

Een oogenblik rust: om beter te zien wat de Schrijver ons gaf. Bij het voorafgaande heeft de lezer zelf zeker wel eenige commentaren gemaakt; maar waardeert hij ook ten volle den adel van Cavoub's hart, ons tegenblinkendc uit zijne drievoudige „begeerte"? Die edelaardige man wilde dan werkelijk niets minder dan: a) de vredestichter zijn voor het geweten der menschheid! Heerlijk voorzeker!

Maar voor mijn begrip is die phrase te hoog. b) Hij wenschte aan het catholicisme de zekerheid te schenken van het geloof. Prachtig alweder! Slechts meende ik in mijn eenvoud, dat die heerlijke gave aan de kath. Kerk reeds vóór meer dan 18 eeuwen verzekerd was door haar goddel ijken stichter — c) Hij verlangde aan do Kerk de ware vrijheid, en dat wel als duurzame bezitting te geven. Dit laatste gaat waarlijk alle verbeelding te boven. De uitkomst heeft wel getoond, wat een zalige vrijheid het was, die Cavour der Kerk ging bereiden.

1) Tot hiertoe meenden de Roomschon en nog wel andeien „ok - dat juist de wereldlijke heerschappij van hun Opperherder de beste waarborg was voor de vrijheid, het onbelemmerd bestuur van de Kerk. Maar Cavour dacht daar anders over! Wel zeker juist als de eerste Napoleon 1809. En wat tijdperk van heerlijke vrijheid brak er toen niet aan voor de Kerk! Daarvan zou Pius 'N II getuigen, dat hebben Savona en Fontainebleau toen gezien.

2) Natuurlijk om het Vaticaan te verschalken, en Parijs te winnen voor zijne edele plannen.

Sluiten