is toegevoegd aan uw favorieten.

De verloofden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den muurdeJ0trtr;hVKan hUn"e nage'S' 200 er niet anders «s, om

een rit te lirht.n "V happen, om zoo de biksteenen er een voor

een uit te lichten en op deze wijze een bres te maken. Zij die niet konden

helpen moedigden de anderen aan met schreeuwen, maar eigenlijk verhinderden

zij door hunne menigte het werk, dat reeds door den onverstandigen ijver der

oóke,?nerLn bHe'enTrd- IT6rS dikwij'S SebeUrt door een bijzonder geluk hïf*H t ,at T ?ens hetgeen maar al te dikwijls in het goede plaats

benadeelen n ,J 16 VU"ge voorstanders eener zaak haar het meest

om huln0^6^" die h6t 6/rSte b!ri0ht kreSen van het oproer zonden terstond ™h lP 7™ de Slapende macht aan den commandant van het kasteel, dat

terstond eent fV^r r™ genoemd werd- De commandant zond

terstond eene afdeeling voetvolk af; maar voor dat het bericht ontvan-en, het

bevel gegeven, het detachement bijeengebracht, op marsch gegaan en ter bestem-

nm,,WMS aangM men Was' ™as het huis van den vicario reeds van a»e zijden omsingeld en alle toegang afgesneden. De officier, die het bevel had over de

afgezondene manschappen, deed hen halt houden even buiten het gedrang, en

dus op een nog vrij grooten afstand van het huis, en was inderdaad verlegen

van onder^Vl ^ 'egedragen. De menigte bestond uit mannen en vrouwen

hun „ h J ' Cn WaS gehed ongewapend. Op de vermaning, die

hun gedaan werd om uiteen te gaan en plaats te maken, antwoordden zij met een dof en langdurig gemor, maar niemand scheen voornemens te zijn aan het

n,>t IlLn0w0enH tC fV6n °P d'en ongeredderden hoop scheen den officier

X'ri" maar1,00k niet z°nder gevaar, daar men op deze wijze misschien

min rfe'JIÏ! 1 Schu'd,gen uen de onschadelijksten zou kunnen treffen, terwijl men de belhamels en de heethoofden nog meer zou verbitteren, behalve dat hij

Hnks T *°?dan'gen 'aSt h3d' D°°r den h0°P heen te breken, haar rechts en vKanHi 1 Werpen' ?n onmiddellijk degenen aan te tasten die het huis

nitvoerL!r nw°U^ er beStS geweest zijn, maar de vraag was of het uitvoerbaar was. Wie dorst er voor instaan dat de soldaten gesloten en in orde

zouden kunnen voortrukken? En als zij in plaats van de menigte uiteen te

drijven zelve eens in wanorde geraakten, dan zouden zij van de genade van

van dr: h VaKK verbitterd grauw hebben afgehangen. De besluiteloosheid van den bevelhebber en de werkeloosheid der soldaten scheen, te recht of te onrecht, dit laten wij daar, vrees aan te duiden. Zij die het dichtste bij hen

eP' Vergen°egd®n zl£h met hen aan te zien> met een gezicht, waar duidelijk op te lezen stond: Ik lach er wat mee. Die wat verder af waren verwaardigden zich ternauwernood hen uit te jouwen en te beschimpen. Nog verderop waren er maar weinigen, die eens wisten dat zij er waren of er zich over bekommerden. De belegeraars gingen dus voort met hun vernielingswerk, vast overtuigd dat de bres spoedig practicabel zijn zou; en de toeschouwers lieten niet af hen door hun geschreeuw aan te moedigen.

Onder deze laatsten deed zich vooral een slecht gekleed grijsaard opmerken, die met holle en gloeiende oogen en met een duivelschen lach om den tandeloozen mond, in zijne ontvleesde handen, zoo hoog mogelijk boven zijne allesbehalve eerwaardige grijze kruin opgeheven, een hamer zwaaide en vier groote spijkers en een koord het zien, uitroepende dat hij daarmede den vicario, zoo als hij den adem had uitgeblazen, aan zijne eigene deur wilde vastspijkeren.

„Foei, schaam u!" riep nu eensklaps Renzo uit, vol afgrijzen over deze woorden en over den bijval, dien zij, blijkens veler gelaatstrekken, schenen te ™,d™' maar 'evens aangemoedigd door het gezicht van anderen, bij wie ze blijkbaar hetzelfde afgrijzen verwekt hadden. „Schaam u! Moeten wij dan den beul het werk uit de hand nemen? Een Christenmensch vermoorden! Hoe wilt