Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Uitdrukkelijk werd vastgesteld dat aandeelen in blanco of aan toonder niet werden afgegeven (art. 23); wie zich van zijn aandeelen wenschte te ontdoen, moest ze eerst tegen taxatie-waarde aan de Societeit zelf »aanpresenteeren" (art. 6); wilde de Societeit de actiën niet, dan kon men ze aan anderen verkoopen, maar zou haar transport moeten worden overgeboekt tegen betaling van 3 gld. transportkosten per actie (art. 12). Het bestuur zou bestaan uit zes directeuren, waaronder de vier genoemde aanleggers van het plan. Bij vacature in dit college zou binnen den tijd van een maand een vergadering van «geinteresseer»dens" worden belegd, waar bij meerderheid van stemmen — iedere actie voor een stem gerekend — schriftelijk een nieuwe directeur zou worden benoemd (art. 10). Directeuren zouden de administratie hebben van het kapitaal, op brand- en zeegevaar verzekeren en het personeel aanstellen, maar voor dit alles geen salaris genieten (aitt. 2, 3, 4, 8). Voor administratiekosten, waaronder het loon der bedienden, werd jaarlijks 2000 gld. toegestaan (art. 9). Jaarlijks zouden directeuren een »staat »en balance" aan geïnteresseerden moeten overleggen, welke balans tot décharge van directeuren zou moeten worden geteekend (art. 22). Ter jaarvergadering zou ook bij meerderheid van stemmen de uitdeeling per actie worden vastgesteld (art. 8). Alleen de persoonlijk aanwezige aandeelhouders mochten stemmen — een beperking die werd opgeheven voor den eigenaar van minstens 20 actiën (art. 20). Wanneer de storting van 25 % op de aandeelen onvoldoende blijken mocht, dan zouden de aandeelhouders worden opgeroepen om bij meerderheid te concludeeren (art. 16). Dergelijke algemeene vergaderingen, door directeuren bij alle zaken van belang bijeen te roepen, zouden steeds acht dagen te voren geconvoceerd moeten worden (artt. II, 14)1 wie op zulk een «generaale «extraordinaire vergadering" wegbleef zou door directeuren kunnen worden beboet (art. 21). Ten slotte werd overeengekomen, dat nooit eenig geschil voor den rechter zou worden gebracht, maar iedere kwestie steeds door een generale vergadering zou worden beslecht. De minderheid moest in de beslissing der meerderheid berusten, op straffe van 1000 gld. te betalen aan de algemeene armen (art. 15).

Sluiten