Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Heb. 11. a. 6. Mar. 16. b. 16. Joan. 3. c. 18.

Mat. 10. d. 32. Fol. 127 V.

Mat. 23. a. 2. Act. 9. b. 13.

Ronse met zijnen Clerck, ende noch een persoon by hem. Ende de Deecken hiet my sitten, ende ick sat voor aen de Tafel by hem, ende hy ginck my een lanck Sermoen doen, ende ick hoorde toe. Hy verhaelde, hoe dattet * onmogelijck was, sonder gelooue God te behagen, ende wie f niet en gelooft, die is verdoemt, seyde hy. Ende ten laetsten vraechde hy my: Waerom hebt ghy v so laten verleyden, ende in dolinge laten brengen, ende zijt afuallich geworden van de heylige Kercke. Doen seyde ick: Om datter geschreuen staet, dattet onmogelijck is, sonder gelooue God te behagen, so heb ick neerstich geweest om te ondersoecken dat gelooue, ende Godt te bidden, dat hy my daerin stereken wilde, door zijn genade ende bermherticheyt. Ende hy heuet gedaen oueruloedich, ende dat begeer ic oock getrouwelijc te bewaren tot zijnen prijs, ende om geen lijden te * versaken, noch om yet dat ter werelt is. Dee. Y dunct dat ghy tgelooue hebt, mer ghy // zijtter verre afgheweecken. Ende dat ghylieden so vrymoedich ende ghetroost zijt tot der doot, dat is de Duyuel, die hem can verstellen in een Engel des lichts. Daerom els ghy de Schriftuere leest, dan hebdy v laten onder wij sen van eenen armen slechten Ambacht» man, diese na zijn vernuft v geleert heeft, daerom zijt ghy nv bedroghen, Ghy sout v hebben laten leeren vanden genen die de rechte leeringhe ontfangen hebben, de dienaers der Heyligher Kercken, dat zijn de Pastoren oft Herders. Claes. Sijnse dat, die de rechte leeringhe ontfanghen hebben ? Deec. Ja sy. Cla. Waerom leuen sy dan een Duyuels leuen? gelijekmen siet. Deec. Wat gaet v dat aen? Daer staet, Matthei. 23. Doet na haer gheboden, ende niet na haer wereken. Cla. Sijt ghy dan de Schriftgeleerden ende Phariseen, daer Mattheus af gheschreuen heeft. Deecken. Ja wy. Claes. Soo comen al de Ween op v lieden, die daer na volgen in het selue Capittel. Deecken. Ten doen niet. Ende wy hadden noch seer veel spraecks daer af. Ende hy hadde my geerne gehadt, dat ick hadde willen disputeren in de Articulen des Gheloofs, maer ick en wilder niet aen, dan met dusdanighe vraghen. Do man was gewillich int spreken, ende seer saechte, ende begeerde dat men zijn reden gehoor soude geuen, ende hy gaf oock goet gehoor. Ende ick dachte, ick hebbe so langhe ende so veel van desen man * ghehoort'), dat hy de gemeynte so seer veruolcht ende benaut, ick moet nv weten, hoe dat hijt met der Schrift wil beweren, daer ick hem spreke, want ic en weet niet, dat ic hem oyt ghesien hadde. Ende ick vraechde hem, waer hijt vant geschreuen, dat hy so bloetgierich soude loopen naet onnoosel bloet,

1) Zie aanteekening 3 op fol. 111 v».

Sluiten