Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

nature van ons niet benomen en wort: also l) wort oock in Christo onsen Heere, zijnder warachtiger menscheliker nature niet afghebroken omdat hi vanden hemel ende hemelsch is. Hieromme spreect oock Paulus, Die andere oft tweede mensch. Aengesien dat God spreect, dat hi een mensch sy, so sullen wi hem // oock een mensch laten bliuen. Ende gelijck Paulus oock scrijft van Christo, dat Christus wt der vrouwen geworden ende geboren sy. Hoe soude ons dan anders in onsen sin ende verstant moghen comen. Wat hadde God der moedere ende der geboorte behoeft, als si zijn gherechte natuerlike moeder niet wesen en soude. Ende ghelijck sy Christum nader gheboorte met haren melck ghesoecht heeft, welck melck van haren vleesch ende bloet ghecomen is, ende tot bloet ende vleesch weder in Christo gheworden is. Waerom en sullen wij dan niet bekennen, dat desgelijcx oock in zijns moeders lijf gesciet sy, aengesien dat onse Here, ghelijc andere kinderen toeghenomen heeft, geuoedt is, ende in zijnder tijt gewassen is.

Effen also hout hy 2) oock metter spraken, die ons Heere van hem seluen spreect, Niemant gaet op inden hemel, dan die daer afghedaelt ia vanden hemel. Gemerct dat Christus ymmer hem seluen een mensche noemt, ende gelijc hy voort vertellende is, ende van zijnder doot meldinge ende vermaninghe doet, is het goed te sien, dat sulcke spraken [gelijck hier afcomen vanden hemele, oft inden hemel zijn] nyet af en breken oft verminderen, mer oock die spraken beuestighen ende stereken, dat dat eewich woort Gods menschelijcke natuer van Maria der ioncfrouwen // na hem ghenomen heeft.

Want ghelijckerwijs onse Heere van den hemel ghecomen was, ende doen hy opter aerden dit sprekende was, oock daer toe inden hemel was, Ende ghelijck men hem teghenwoordich opter aerden sach als een warachtich menscli, ende nochtans oock dieghenewas, door welcken alle Gods wtuercoren des hemels deelachtich worden, daerom moeste hy oock warachtich God zijn. Ende hy en can oft en mach nyet lieghen, ende noemt hem seluen een sone des menschen, ende dat niet eenmael, mer dicwijlen achter ende voor3) (.Ende al); als4) was dit synen bysonderen naem, ende (yegelijck) betoonde eigentlick watmen van hem houden soude, Ende als5) wilde hi dat wij gheloouen souden, dat hy een warachtich mensche was, en so hadde hy oock in hem beyde die naturen, die Godlijcke natuer, ende die menschelike natuer. Na zijnder Godlijcker natuer

ejr

Salat. iy. Joan. iij.

[cj'1

1) Er staat: wort. Also. 2) H.: haltet es sich auch.

3) H.: Für und für. O.: vaken vnd manichmael. Hier: voor en na.

4) H.: als ob. O.: als oft. 5) Er staat: al.

Sluiten