Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

blijntheyts, mer hy laet blijnt blijuen, die niet sien willen.

Psalm 108

loan. 3,

Sachar. 7. Die Godt niet willen hoeren als hy roept, dien sal God niet hoeren als si roepen.

Ful. xxxij r.

2. Paralip.15 Wy sullen Godt soecken als hy wil genonden wesen.

Ecclesi 5.

Esaie. 55.

Ecclesi. 5. i Fol. xjrjrij

1

Ecclesi. 5. < ]

Ti. -T Authoor: maer als een 8traffer des willigen blintheyts, of hy wilde segghen: want sy niet willen sien, soe laet haer blint blijuen: want sy niet willen hooren, soe laetse doof blijuen- want sy niet willen verstaen, soe laetse in der herten versteent blijuen • Dit wort aldus verclaert van Dauid, hy heft lief ghehadt die vermaledijnghe, daerom sal hem die vermaledijnghe ouercomen, hy heft die benedijnghe niet ghewildt, daerom sal die benedijnghe van hem verureemt worden '). Aldus worden geloont die gheen, die, als dat lichte haer was verschijnende, meer lief ghehadt hebben den duysternisse, dan dat licht. Aldus vol brengt Godt teghen den Godtloosen, tgheen daer hi mede driecht doer Zachariam: Tis ehesehiet, gelijck ick haer heb ghesproken, ende sy hebben my niet willen hoeren: Alsoe sullen sy wederomme roepen, ende ick sal haer met verhooren. Wederom doer Salomon: Ick roepe, ende ghy weyghert v: Ick heb mijn hant wtghestrect, ende niemant en achtet daer //op, ende ghy latet varen, al mijn raet, ende willet mijn straffinghe niet: So wil ick oock lacchen in uwen ongheualle, ende v bespotten, als v ouercompt, (ghelijck een storm) dat ghy vreest ende uwe ongheualle, als een tempeest, als ouer v, comt benautheyt, ende noot, dan sullen sy my roepen: maer ick sal haer niet antwoorden: Sy sullen my vroech soecken ende niet vijnden, om dat sy die kennisse haten, sy willen mijns raets niet, ende lasterden alle mijn straffinghe, soe sullen sy eeten die vruchten haers wechs, ende van haren raet sat worden. Also is Godt (ghelijck Asarsa 2) seyt) met den gheen, die met hem sijn, ende laet hem vijnden, van den gheen, die hem soecken: maer den gheen die hem verlaten, die verlaet hy weder 3). Daerom vermaent ons' Ecc esiasticus, dat wy Godt onse Heer (soe Esaias leert) sullen soecken als hy mach gheuonden worden, dat wy hem sullen anroepen, ter wijle hy nae by is, op dat wy hem niet te laet soeckende, wederomme te laet comen, met die dwase maechden, om hem te vijnden, ende Jijn gratij te ghenieten. Aldus sprect Ecclesiasticus En vertoeft niet (veder te kieren tot den // Heere, ende vertrecks niet, van dacli ;ot dach: want sijn toornicheydt sal haestich comen, ende in den lach des wraecks sal hy v vernielen. Item, en segt niet: Ick ïeb ghesondicht, ende wat quaets is my gheschiet? want die alder jpperste is een lijtsaem verghelder. Doet den eene sonde niet op len ander, ende segt niet: die barmherticheyt des Heeren is groot

V P!i CV„V 18 b lu'dt de Vul&ata : nolu't benedictionem, et dongabitur ab i (in den Hebreeuwschen tekst Ps. CIX).

2) Lees: Asaria.

3) 2 Kron. XV: 2.

Sluiten