is toegevoegd aan uw favorieten.

Leerboek der gerechtelijke geneeskunde

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

neming van den intracranieelen druk, zoodat onder dergelijke omstandigheden een meningitis of hersenoedeem reeds zeer vroeg kan dooden: hetzelfde geldt voor hersenhyperaenne door hvperthermie.

Men mag ei litei deze afwijkingen slechts dan als doodsoorzaak aannemen, wanneer er geen andere voor de hand liggende causa mortis gevonden werd en de hersenen de eekenen van Uersendruk vertoonen. zooals die in de lessen over diagnostiek aan ,1e lijktafel geleerd worden.

Ook een hersenabsces kan de grootte van een kippenei hebben en jaren lang latent verloopen. totdat hij op een gegeven oogenbiik, in enkele uren. onder heftige" cerebrale verschijnselen doodt, hetzij door doorbraak naaiden ventricel, hetzij door het optreden van een acute leptomeningitis. Speciaal di' otogene hersenabscessen kunnen dit eigenaardige verloop nemen.

(>"k hersentumoren [diffuus myxoom of glioom, met bloeding (dl. 1, bl. 86); glioom met acute sereuse encephalitis] en neoplasmata van het cerebellum gedragen zich soms als de hersenabsces en dooden op het onverwachtst, zonder eerst de klassieke verschijnselen gegeven te hebben.

De dood in een epileptischen en nog meer in een hysterischen aanval

is mitengewoon zeldzaam en niet als zoodanig te herkennen. Bij den dood door hysterie vindt men. afgezien van toevallige verwondingen door het neervallen en de krampen ontstaan, niets, terwijl bij den dood door epilepsie liet resultaat der sectie eveneens negatief is, doch men vaak zeer talrijke puntvormige bloedingen in de huid van het gelaat, van de schouders en van liet bovenste gedeelte van de borst en in de conjunctivae vindt, benevens longoedeem : deze verschijnselen hebben echter voor de diagnose geen beteekenis.

W el is dit het geval met de verschijnselen van oude of versche toni/beet en van sklerose van den hippocampus (één- of dubbelzijdig), welke daardoor vaster aanvoelt dan normaliter. Vindt men deze afwijkingen, dan heeft men het recht de diagnose op dood door epilepsie te stellen, wanneer anainnestisch het vroeger bestaan hebben van toevallen vaststaat. Is dit niet het geval, dan kan men alleen de diagnose met waarschijnlijkheid stellen.

Inhibitie en synkope zijn doodsoorzaken, welke herhaaldelijk aanleiding geven tot eene mort imprévue, in zooverre, dat hier de dood bij een oogenschijnlijk gezond individu door een schijnbaar kleine ooizaak optreedt. Over den dood door synkope werd hiervóór dan ook uitvoerig gehandeld, doch bij het bespreken van de rol van het centraal zenuwstelsel bij het ontstaan van den onverwachten dood, moeten wij nog even erop terugkomen.

Ondei nilulntic verstaat men liet plotseling bedwongen worden van hart- en ademhalingsbewegingen langs reflectorischen weg (dl. I, bl. 60): zij veroorzaakt derhalve, evenals de synkope, een echte mors subita. In de litteratuur vindt men echterook gevallen als inhibitie, resp. synkope beschreven,