is toegevoegd aan uw favorieten.

Leerboek der gerechtelijke geneeskunde

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Thans kan worden overgegaan tot de bespreking van de wijze, waarop de vraag naar de oorzaak der miskraam moet worden beantwoord, na aan het principe van bl. 54 te hebben herinnerd, dat overal, waar niet met zekerheid kan worden aangetoond, dat de miskraam een niet-natuurlijke oorzaak had, men een natuurlijke moet aannemen.

In den regel kan men zijn meening alleen baseeren op hetgeen de vrouw (de omgeving) over het optreden en het verloop van de miskraam wenscht los te laten; dit zal natuurlijk zoo weinig mogelijk zijn en is nooit heel erg te vertrouwen. Het objectieve onderzoek van de vrouw heeft toch een zeer betrekkelijke waarde, omdat het gewoonlijk vrij laat na de miskraam plaats vindt en slechts bij hooge, hooge uitzondering de vrucht of placenta kan worden onderzocht. In de practijk vormen derhalve de anamnestische gegevens vaak de eenige basis voor het rapport omtrent de oorzaak van de miskraam, zoodat de conclusies met groote reserve moeten worden gesteld, ten ware het verhaal der vrouw of van haar omgeving een zóó duidelijk beeld van de waargenomen symptomen geeft en deze zóó sprekend zijn, dat men zich hiertoe niet gedwongen acht.

Gewoonlijk zegt de vrouw, zelfs in gevallen van werkelijken abortus, dat zij geen oorzaak voor de miskraam kan opgeven of schrijft zij haar toe aan een schrik, een val e. d. Men moet dan nagaan in hoever haar verhaal vertrouwen verdient en met de verhooren klopt.

Zegt zij de miskraam opzettelijk te hebben verwekt of dit te hebben laten doen, dan komt het erop aan na te gaan of het aangewende middel in oorzakelijk verband gebracht kan en moet worden met de miskraam. De moeilijkheid ligt in het laatste, want ontelbare oorzaken kunnen de zwangerschap verstoren.

Men kan derhalve voor zeer verschillende gevallen komen te staan; daarom zullen wij de beantwoording der gestelde vraag splitsen.

1. DE VROUW (DE OMGEVING) WEET GEEN OORZAAK VOOR DE MISKRAAM.

In dit geval en wanneer de anamnese wijst op een spontane miskraam (c.q. habitueele miskraam), omdat zij optrad zonder eenige aanleiding en verliep zonder dat andere verschijnselen voorafgingen (') dan wel haar begeleidden, hebben wij na te gaan of door objectief onderzoek van de vrouw het bestaan van een mogelijke oorzaak voor de miskraam kan worden aangetoond. Is dit het geval en ontbreekt iedere aanwijzing voor een misdadig verwekt zijn van de miskraam, dan neme men een miskraam uit een natuurlijke oorzaak aan (bl. 54) en zegge verder, dat er niets aan

(') Er kunnen ook verschijnselen voorafgegaan zijn l>jj oen spontane miskraam, zoo deze b.v. ontstond door incareeratio uteri gravidi. Dan zullen moeilijke urineloozing (druppelpis!), moeilijke defaecatie, soms zelfs ileus-symptomen zijn opgetreden, wier duiding geen moeilijkheden zal geven.