is toegevoegd aan uw favorieten.

Leerboek der gerechtelijke geneeskunde

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onafhankelijk van eenig ingrijpen, kunnen voorkomen. Dit is met zekerheid bekend voor gevallen, waarin de zwangerschap a terme, of bijna a terme, eindigde. Dan heeft men af en toe circumscripte coagnlatie- en colliqnatienekrose rem den baarmoederwand gezien, zonder dat er een oorzaak voor was aan te wijzen; soms zat de nekrose op de plaats, waar een stukje

placenta was achtergebleven.

Waar een gedeelte van den uteruswand door coagulatie-nekrose wordt vernietigd, wordt het door een disseceerende ontsteking losgemaakt en afgestooten, met al de gevolgen van dien (contiguïteits- of perforatie-peritonitis). Vaak echter komt het niet zoo ver, omdat de vrouw vóór dien tijd

reeds bezwijkt aan peritonitis acuta.

Al staat het niet vast, dat een dergelijk spontaan perforatie-proces ook voorkomt na miskraam, speciaal in een vroeg stadium der zwangerschap (er is ten minste geen geval van beschreven; Thoinot & Paul, 1907), zoo moet het toch mogelijk worden geacht. Daarom achten wij het in torn niet geoorloofd, zelfs waar de anamnese leert, dat het geheele proces met 24—26 uur op tien dood uitliep (bij de spontane perforatie zou hij een week of langer op zich doen wachten), dergelijke etterende defecten of een partieele nekrose van den uteruswand terug te brengen tot verwonding van de baarmoeder, d. i. tot afdrijving, evenmin als dit in het algemeen met genitale infectie mag geschieden (bl. 100).

Alléén steekkanalen in den baarmoederwand, opgevuld met gestold bloed, zijn, wanneer therapeutisch ingrijpen is buitengesloten, bewijzend voor een poging tot afdrijving, resp. voor afdrijring.

Is de dood opgetreden ten gevolge van de verwonding, dan heeft men ook hier natuurlijk niet de vraag te overwegen of de baring het gevolg was van de poging tot afdrijving als zoodanig, dan wel van de daarbij gevolgde infecte. De schuldige is in beide gevallen strafbaar wegens doodslag.

Door uitkrabben van de baarmoeder kunnen eigenaardige defecten en zelfs perforatie van den uterus ontstaan. Overkomt het laatste een medicus en heeft h\j niet onmiddellijk alle maatregelen genomen om een optredende peritonitis tegen te houden (bedrust; ;js op den buik. enz.) dan is hij aansprakelijk voor een eventueelen doodelijken afloop, niet indien deze optrad ondanks al zijn voorzorgen en maatregelen, mits het uitkrabben een

therapeutisch en geen misdadig doel had.

Dergelijke, door uitkrabben ontstane defecten, doen zich voor als trechtervormige holten; wanneer ettering is opgetreden zijn zij derhalve niet te onderscheiden van die defecten, welke zich uit laesies van den baarmoederwand b\j afdrijving ontwikkelen. Daarom moet men in een dergelijk geval altijd aan de mogelijkheid denken, dat dergelijke defecten zijn ontstaan door behandeling van de miskraam en niet de oorzaak ervan zijn; vandaar het standpunt op bl. 136 ingenomen.

Perforaties met .le curette veroorzaakt, gelijken, indien ettering is opgetreden, op die bü afdrijving, doch in verschen staat zullen zij zich, door hun trechtervorm, onderscheiden van de crimineele perforaties met een uterussonde of een dergelijk voorwerp,

welke kanaalvormig zijn.

B;j de beoordeeling van verwondingen en doorboringen van de baarmoeder moet dan ook anamnestisch een mogelijk therapeutisch ingrijpen worden buitengesloten, om