is toegevoegd aan uw favorieten.

Uit het leven der dieren

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de bosschen door; het voelde aldoor den wezel zuigen en trek voor trek de kracht uit zijne spieren gaan.

Lastiger en lastiger werd hem iedere sprong, en 't verminderde zijn springen; het vertraagde; er begon hem lijk lood te hangen in de voegen van zijn pooten en de pezen steven lijk staaldraad.

De wezel en loste niet, de vlucht vertraagde nog; 't was geen vluchten meer, 't werd een moedeloos wippen, een lastig lijdend pooten vertrekken, een stuipachtig rekken van zijn lijf, en 't arme moedertje stond ten langen laatste en 't viel, dood, met zijnen moordenaar aan zijnen hals.

*

* *

Verre op de opene boschplaats zonder boomen