is toegevoegd aan uw favorieten.

De Fransche Revolutie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

14 Juli 1789

onder razend getier er op aan, worstelt, slaat en grijpt, zoodat den zwakkeren, ingeklemden patriot de leden verbrijzeld worden en hij schier verstikt. (1) En zoo verandert eindelijk onder het lang en aanhoudend geraas dier oorverdoovende en oorverscheurende orkestmuziek het tooneel, en achtentwintigduizend bruikbare geweren zijn op de schouders van even zoovele nationale gardes, die zich daarmede uit de duisternis in een vurig licht verheven gevoelen.

Besenval werpe slechts een blik op den glans der voorbij flikkerende geweren! Ook hebben, gelijk het heet, de Fransche gardes de kanonnen op hem gericht, en zijn des noods bereid, van de andere zijde der rivier hun vuur te openen. (2) Onbewegelijk staat hij daar ; hoewel verbaasd, mag men trotsch zijn op die fiere houding der Parijzenaars (fiére contcnance). — En nu naar de BastilJe, onverschrokken Parijzenaars! Van daar bedreigen ons nog kartetsen; daarheen wenden zich dus aller menschen gedachten en schreden.

Kort na Zondagmiddernacht begaf zich de Launay, gelijk wij zeiden, in het binnenste van den burcht. (3) Hier is hij sedert gebleven, gefolterd, gelijk alle militaire heerschappen, door den treurigen strijd der besluiteloosheid. Het Hótelde-Ville «verzocht" hem, nationale soldaten in den burcht toe te laten, hetgeen in zachter bewoordingen zooveel heette als zich over te geven. Daarentegen had hij stipte bevelen van Zijne Majesteit. Zijn garnizoen bestond slechts uit tweeëntachtig oude invaliden, die met tweeëndertig jonge Zwitsers versterkt zijn geworden; wel is waar zijn zijne muren negen voet dik en heeft hij kanonnen en kruit genoeg, maar, helaas, slechts voor een enkelen dag levensmiddelen. Daarenboven is de stad Fransch, en de arme bezetting is voor het grootste gedeelte ook Fransch. Strenge, oude de Launay, bedenk wel, wat gij wilt doen.

Sedert negen ure des morgens hoorde men overal den kreet: naar de Bastille! Herhaalde malen zijn er deputatiën van burgers geweest, die volstrekt wapenen begeerden, maar door een zachte toespraak uit de geschutpoorten heeft de Launay hen telkens weer weten te verwijderen. Tegen den middag gelukt het den kiezer Thuriot de la Rosière zich toegang te verschaffen. Hij vindt de Launay niet geneigd om zich over te geven, ja eer besloten, om het gebouw in de lucht te doen springen. Thuriot stijgt met hem op de tinnen; hier liggen hoopen straatsteenen, oud ijzer en ander werptuig ; alle kanonnen zijn behoorlijk gericht, in ieder schietgat een kanon — slechts een weinig teruggetrokken. Maar zie, Thuriot, hoe de menigte daarbuiten, onder een vreeselijk luiden van de stormklok en het slaan van den generalen marsch, door alle straten golvende, komt toestroomen. Als één man komt de voorstad St. Antoine herwaarts aangetogen. Zulk een gezichte (spookachtig en nochtans werkelijk) was 't o Thuriot ! dat gij in dit oogenblik al van uwen berg der gezichten aanschouwdet, profetie van zoovele andere phantasmagorieën en luid krijschende spookachtige werkelijkheid, welke gij thans nog niet ziet, maar zien zult. ><Quc voulez-vousV' zeide de Launay, die op dat gezicht verbleekte, met een verwijtenden, schier dreigenden blik. «Monsieur, hernam Thuriot, in verhevene geestdrift, «wat wilt gij? Bedenk wel, of ik ons beiden niet van deze hoogte zou kunnen nederstorten." — Slechts een honderd voet, de gracht niet mede gerekend! Waarop de Launay verstomde. Thuriot vertoont zich op een der kanteelen, om de ergdenkende menigte, die ongeduldig wordt, gerust te stellen, — gaat daarop naar beneden, en neemt onder protest afscheid, nadat hij vooraf nog eene waarschuwing tot de invaliden gericht heeft, — die echter slechts een onbepaalden indruk teweegbrengt. De oude hoofden zijn

(1) Deux amis de la liberté, 1, 302.

(2) Besenval, III, 416.

(3) Zijne onderbevelhebbers waren Louis de Flue, commandant der Zwitsers, en De Losme-Salbray, majoor.