is toegevoegd aan uw favorieten.

De ontredderden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de uitgesleten schoenen, trappelde zóó fel dat alles aan haar lichaampje meehotste.

Hij floot nog harder, keek nog strakker naar de lucht en nu begon ze te huilen, uitbarstend-geweldig. Ze trappelde en huilde om 't hardst, haar gore boezelaar byna stukbijtend van nyd en niet te bedwingen kribbige bangheid.

Langzaam haalde hij nu z\jn handen uit de zakken keerde zich welbewust om, en zei smalend:

— Salussies, ik groet je, balk j\j maar door!

Hij ging, maar z\j liep hem grienend achterna, eer bang dan kwaad; ze greep hem vast btf zyn hes, tandklapperend onder het huilen en kermde:

— Help me nou, Heintje-lief... help me nou. .. laat me niet alleen!

Tranen biggelden over haar wangen en vielen in groote droppen op de boezel neer.

— Welja, ik mot maar altoos hellepe, weerde h\j onwillig af.

— Nou, doe het dan deze keer nog maar?

— Hep toch zelf niet, niet meer dan dertien cent ?

Opnieuw begon ze te huilen — en h\j begreep wel,

dat-ie er zoo niet kwam.

— Toe nou, Heintje, help me nou, smeekte ze weer.

— Nou vooruit dan... schei uit met griene!

Hy veegde met de schort haar oogen uit, mokte nog wat na; en z\j hikte:

— Ja-ja, Heintje!

Ze stonden nu beiden even bedremmeld in niet weten