is toegevoegd aan uw favorieten.

De ontredderden

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

open te houwe ... En slijte dat ze doene. .. geen draad blijft er haast heel... maar goddank, ze benne gezond, d&t niet... ze vrete me de oore van de kop.

Lach-tevreden keek ze haar kinderrjj rond, schudde Hesselaar weer door elkaar, schreeuwde:

— Wor' toch wakker, d'er is vrouw Baller!

Geeuwend richtte hjj zich nu ook op, wreef de

slaapoogen uit, — en de kinderen lachten luid om de vreemde gezichten, die vader trok.

— Hè-hè, flauwde hij, ik was pas in de dut, ho-ho! I!

Hü keek nog slaapgeeuwerig rond, merkte haar nu op.

Zit jij hier... je man is op de zoek!

— Zoo, hêt-ie angst?

— Angst... angst? Dat weet 'k zoo net niet... hij was hier... ga maar gauw naar honk!

— 'tls nogal 'n lieverd!

— Ja, hoor'es, scherpte nu Hesselaar die zich in z'n heele lengte opstrakte, hoor ès daarmee kan ik me niet bemoeien. Ik zeg alleen wat ik weet, dat hij hier is geweest en je zoekt!

— Kom, eet eerst een stukkie, hap toe, en ga dan maar naar huis, vermaande nu ook Greet. Kwaad worden is gewoon-menschelijk maar kwaadblijven duvelsch... geen huis zonder kruis... overal valt wel eens wat voor, zeg nou zelf!

Gelijk schoof ze 't bord nog wat naderbij, moedigde aan om te eten.

Meer door de vriendelijke dwang dan door eetlust pakte vrouw Baller de vork, probeerde wat er in te