is toegevoegd aan je favorieten.

Barthold Meryan

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schap wilde vermurwen. „Als ik trouwde met hem, zou ik een engel worden, en alles doen om hem gelukkig te maken, en zoo dankbaar zijn 1"

En in eene plotselinge vervoering viel zij op de knieën, de armen geleund op haar stoel, het gelaat biddend gebogen in beide handen, zooals zij dat hare streng katholieke moeder zoo vaak had zien doen op haar prie-Dieu, en zooals ook zij altijd bad, wanneer zij den hemel eene bijzondere groote gunst had af te smeeken.

„O, mon Dieu!" sprak zij bijna overluid, „je 1'aime, tu sais que je 1'aime. Toi qui m'as tant éprouvé, cesse enfin tes rigueurs. Donne moi ce que je te demande si ardemment depuis que je suis femme. Donne moi un mari, donne moi le bonheur. Rends moi en même temps la richesse, la considération qui j'ai perdues et je serai une épouse vertueuse et pure, et ma vie entière se passera a être bonne et a te rendre graces. O! mon Dieu, je 1 aime tant! Exauce ma prière! Amen 1"

Toen stond zij op, plechtig, veegde haar oogen af, waarin tranen van opwinding en deernis met zichzelve waren opgeweld, ontkleedde zich zonder ook zelfs één blik van welbehagen in den spiegel te werpen, en legde zich ter ruste in het zalige bewustzijn met zulke edele voornemens te zijn bezield, dat haar gebed ditmaal niet onverhoord kon blijven.

En in al de weken en maanden die volgden, werd Carla in het geloof aan haar toekomstig geluk nog versterkt. Soms was het haar alsof Johan en zij elkaar reeds lang verstonden, alsof zijn stem de taal van zijn blikken nog slechts had te bevestigen, en dan trilde zij van het hoofd tot de voeten, dan zagen de goudbruine oogen vragend hem aan, vergat zij zelfs al hare gewone kunstmiddeltjes in de wilde koorts van haar verlangen naar het een en alles wat hij haar schenken kon, als hij slechts spreken wilde.

Wanneer hij met zijn stem van intiem gefluister en zijn oogen van bewondering haar vertelde, hoe moeielijk in den laatsten tijd het studeeren hem viel, of hoe hij, voor wie vroeger het wekelijksch thuiskomen vaak een corvée was, nu de dagen telde totdat het weer Zaterdag zou zijn, dan stond zij daar in zalige verwarring als een naïef onervaren schoolmeisje, luisterend naar de kloppingen van haar eigen hart, niet bij machte, nu zij waarlijk liefhad, door handige manoeuvres en slimme berekeningen hem au pied du mur te zetten, hem te dwingen tot een categorische verklaring. Zij geloofde in hem, en dat geloof deed haar bijna rein en goed en onschuldig worden, ontnam haar het vermogen hare

B. M. 6.