is toegevoegd aan uw favorieten.

Verbrijzeld en toch overwinnaar

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bijna alle welgezinden, wenschten vurig een einde te zien komen aan het Schisma en weder een Paus te hebben, dien zij met een goed geweten konden gehoorzamen. Volgens de begrippen der middeleeuwen vertegenwoordigde de Keizer van Duitschland de wereldlijke, zooals de Paus de geestelijke macht. Het Hoofd van het heilige Roomsche rijk, zooals hij genoemd werd, had een zekere wijding; hij waande zich en werd ook door anderen beschouwd, Gods gezalfde dienaar. De opvatting was zeker grootsch en de man, die op dit tijdstip de keizerlijke kroon had gewonnen, schoon nog niet verkregen, gevoelde zijn hooge roeping. Weliswaar had Sigismund van Hongarije vele in het oog loopende fouten, en was hij bij eene gedenkwaardige gelegenheid lafhartig en ontrouw aan zijn gezworen woord, maar toch moeten wij zijn oprechten ijver en onvermoeide werkzaamheid erkennen, om de Kerk tot eenheid te brengen.

Hij was het, die den onwilligen Johannes tot het samenroepen van het algemeen Concilie noodzaakte, die het tot stand deed komen en de beraadslagingen leidde. Hij bracht den weerstrevenden kerkvorst bijna met geweld naar Constanz, haalde hem terug, toen hij vluchtte, en drong aan op zijne afzetting en die van zijne mededingers.

Hij wendde zelfs persoonlijken invloed aan, om de staatkundige vrienden der tegenpartij van hem los te maken. Aan Sigismund komt dus voor een groot deel de eer toe, van een eind te hebben gemaakt aan het Schisma.

Maar daar waren ook anderen, die ernstig naar het-