is toegevoegd aan uw favorieten.

Verbrijzeld en toch overwinnaar

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nog enkele andere woorden werden gewisseld, maar Hubert hoorde ze niet. Weldra gingen zij weder door een andere stadspoort en kwamen zij op een eenzamen, besneeuwden weg, die van de stad naar den heuvel liep, waar de noodlottige mijn zich bevond.

Hoofdstuk XLIY. Maansverduistering.

Zwijgend ging de droeve stoet voorwaarts. De mijnwerkers waren knorrig, teleurgesteld en vermoeid; daar was geen gedachte van ontferming in hen, want hunne harten waren hard als het ijzer hunner houweelen, maar zij waren te slecht beloond om zich te kunnen verheugen over hunne slachtoffers. En deze zelf, schenen op verschillende wijzen min of meer in hun lot te berusten; inderdaad gevoelden de zwakkeren onder hen weinig meer dan een algeheele uitputting. Eindelijk begon de oude man te strompelen, een der mijnwerkers wilde hem dit door vloeken en stompen afleeren maar Max, die medelijdender scheen te zijn dan de anderen, gaf hem een knuppel dien hij zelf gebruikte tot staf en sneed het touw door waarmede zijn handen gebonden waren, opdat hij den steun zou kunnen gebruiken.

Weldra begon de weg te stijgen en kwam men langs verspreid liggende mijnwerkershutten, die donker afstaken tegen het besneeuwde landschap. In de meeste