is toegevoegd aan uw favorieten.

Verbrijzeld en toch overwinnaar

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

woningen scheen alles in nachtrust verzonken te zijn, echter niet in alle, want hier en daar kwamen de "bewoners naar buiten stormen en boden zij hunne kameraden brandende toortsen aan, maar deze weigerden die zeggende: „Het zal boven op den heuvel licht zijn als de dag."

De weg werd al steiler, de grond werd hobbelig en ongebaand en overal zag men kleine uitgravingen of vooruitstekende rotspunten, die grillig afstaken tegen den besneeuwden grond. De mijnwerker die links van Hubert liep, stootte zijn arm aan, wees naar den top van den hoogsten heuvel, die met donkere dennen begroeid was en zeide: „Ziet gij gindschen berg, mijn vriend ? Gij zult wel opklimmen tot den top, maar wij willen u de moeite besparen om weer af te dalen. Daar is het eind uwer reis; achter die donkere dennen ziet gij een rechte lijn, een donkere kloof — daar is de monding der mijnschacht. Binnen een uur ligt gij daar in de diepte F'

„Dat weten wij allen," zeide Max tot zijn makker: „Zwijg liever en laat den jongeling vrede met God maken — als hij dat kan."

„Ik heb vrede bij God, door onzen Heer Jesus Christus," zeide Hubert kalm. Zelfs zijn krachtige ledematen raakten langzamerhand uitgeput, maar wat deed dat er toe ? De vermoeidheid zou spoedig voor altijd voorbij zijn, en voelde hij al deze lange uren niet de tegenwoordigheid van Hem, die zijn gansche ziel vervulde met blijdschap en vrede? Ja, hij voelde reeds hier de tegénwoordiglieid van Hem, die zijn gansche ziel ver-