Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kwam, wist de dichter niet, maar toen hij zoo aan het droomen was, zag hij al de kinderen voor zich en hij beleefde weer kleine voorvallen uit zijn verblijf in het kasteel.

Een lach trok over zijn gezicht, want hij zag zichzelf weer weggaan. Al de kinderen waren hem goeden dag komen zeggen, zoodat het druk geweest was aan het kleine station. Zelfs Constance en Adelaïde waren met de gouvernante, die weer terug was, hem een vaarwel komen toeroepen. Het was of het zonnetje begon te schijnen op den triestigen herfstdag, of de boomen minder kaal waren, toen hij aan alles terug dacht.

Even zuchtte Fantasio toen en hij keek naar de portretten boven zijn schrijftafel: van zijn vrouw en zijn twee kleine jongens, van heel zijn kleine wereld, die weg was, weg voor altijd.

Toen werd er geklopt.

„Binnen," riep Fantasio, en de huishoudster bracht hem de post.

De dichter greep naar een paar brieven, die hij het eerst open brak. Kijk, hoe toevallig, dat juist

Sluiten