Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een grove kous zat te breien. Deze keek eenigszins verschrikt op, legde haar breiwerk op haar knie en schoof den grooten, schildpadden bril op haar voorhoofd, zonder evenwel het meisje antwoord te geven.

Toen Nanni echter haar hoofd onzacht op de tafel liet vallen, beide arme** er omheen sloeg en niets deed dan snikken zeide de oude vrouw:

„Maar Nan, kind wat scheelt er dan toch aan? Hebben ze je weer geplaagd?"

„Daarom huil ik niet!" riep Nanni eensklaps haar kopje oplichtend uit, terwijl zij haar bruine krullen driftig naar achteren schudde. „Als ze me plagen, plaag ik weerom!"

„Ja maar, kindlief, dat is de manier niet om te maken dat de kinderen van je zuhen houden," antwoordde de oude vrouw hoofdschuddend. „Je bent en blijft altijd maar een driftkopje."

„Maar 't kan me niets schelen of de kinderen van me houden," zeide zij uitdagend; „ik houd ook niet van hen. Ik vind hen allemaal leelijke hanepooten !"

„Wat is dat nu weer voor een scheldwoord," hernam de oude vrouw afkeurend. „Nanni, als je wilt dat ik van je blijf houden, dan moet je zoo niet praten!"

Sluiten