Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

akelig om daar op de stoep te liggen, als ze zoo'n pijn heeft!"

„Wel zeker, Elsa," antwoordde mevrouw Doornhof vriendelijk. „Teunis moet maar vragen of Betje hem helpt; dan kunnen ze het arme kind naar binnen brengen."

Heel gauw ging de huisdeur weer open en verschenen Teunis en Betje op de stoep.

„Kom, jongen, ga jij eens op zijde," zeide Betje tot Paul, „we zullen je zusje eens naar binnen brengen."

„Neen, neen!" riep Lena angstig. „Laat me hier maar liggen, want je doet me zeker ook pijn! 0, was ik maar bij moeder!"

„Hoor eens, kind, geen gekheid," zeide Teunis nu, terwijl hij een heel boos gezicht zette. „Als mijn mevrouw zegt dat ik je naar binnen moet brengen, dan breng ik je naar binnen, al kwamen je moeder, vader en al je ooms en tantes er aan te pas!"

Lena keek Teunis heel verschrikt aan en durfde niets meer zeggen.

„Och, kind, maak je maar niet benauwd," zeide Betje nu om haar te troosten; „je zult het wel aardig vinden, als je binnen bent."

Sluiten