Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mevrouw Doornhof haar gezegd hadden. Zij moest langen tijd rechtuit liggen, had de dokter gisteravond bevolen. Juist! En zij mocht niet naar haar moeder gaan, dat herinnerde zij zich duidelijk!

Aanstonds sprongen de tranen haar in de oogen, en werd zij bitter bedroefd. Zij lag zachtjes te snikken en gevoelde zich heel, heel ongelukkig, toen zij eensklaps een klein handje voelde, dat haar over haar wang streelde.

„Je moet niet schreien, Lena," zeide Elsa, die op haar teentjes naast het ledikantje stond. „Maatje komt dadelijk hier. Wil ik de gordijnen al vast ophalen?"

„Ja," antwoordde Lena, en greep het vriendelijke handje, om er een kus op te drukken, „'t Is hier erg donker, niet waar?"

„Akelig donker!" riep Elsa uit, „en buiten schijnt de zon zoo lekker, 't Is zulk een mooi weer!"

Zij trippelde vlug naar de ramen en haalde de gordijnen heel netjes op.

„Zie eens aan, Lena, er is geen enkele verkeerde plooi in," zeide zij met zelfvoldoening. „Kun jij de gordijnen ook zoo netjes ophalen?"

Sluiten