Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wel neen, ma," antwoordde Lina benauwd.

„En jij, Tom?"

„Ik ben heel wel, Tante."

„Nu, eet dan gauw je portie op; anders loopen de ratten er nog mee weg," zeide mevrouw Doornhof lachend.

„De ratten! O, o de ratten!" riep Lina eensklaps schreiend uit.

„Stil dan toch," fluisterde Tom haar in.

„Wat is dat?" vroeg mevrouw Doornhof verwonderd, die wel bemerkte, dat er iets aan haperde. „Wat is er gebeurd, Lina?"

„Och, ma ik durf niet..." stotterde Lina snikkend.

„Tom, wat scheelt Lina?" vroeg mevrouw Doornhof ernstig.

„Ze ... ze .. is wat.. angstig," prevelde Tom.

„En waarvoor?" vroeg mevrouw. „Toch niet voor ratten! Die loopen hier niet in de kamer."

„Neen, maar op de vliering. Antje .. en Betje . . hebben het zelf gehoord," zeide Lina afgebroken.

„Maar, kind, wat komt er dat op aan; is dat nu een reden om zoo vreemd te zijn ? We zullen een kat nemen. Jij hoeft immers niet op de vliering te komen."

Sluiten