Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

krijgen! Geduld maar! Wij zullen er wel achter komen — ik zal aan de deur kloppen, dan zullen ze ons wel open doen."

Edgar klopte — eerst zacht, daarna luider, en len laatste, toen hij volstrekt geen gehoor kreeg, zoo hard hij kon. Lang bleef alles stil; niemand kwam om open te doen. Eindelijk knarste het slot een oude vrouw met grijs haar en dikke, grauwe wenkbrauwen, die donker boven haar oogen uitstaken, met een somber, hardvochtig gelaat en gerimpeld voorhoofd, trad de kajuit binnen, wier deur zij aanstonds weder sloot Uit een mand, die zij aan den arm droeg, kreeg zij brood, vleesch, benevens een flesch en glazen te voorschijn, welke zaken zij op de smerige tafel zette. Zonder een blik op de ontstelde kinderen te slaan of een enkel woord tot hen te spreken, zwijgend zooals zij gekomen was, wilde zij weder weggaan, — maar Ëdgar, die het eerst bekomen was van den schrik, dien deze wonderlijke oude hem had ingeboezemd, ging voor haar staan en versperde haar den uitgang.

,,Wat moet dat alles beduiden?" vroeg hij toornig. „Waar is graaf Ludlow, onze voogd? Ik wil hem spreken, ik wil weten waarom men ons in deze donkere, benauwde ruimte opsluit en ons als gevangenen behandelt? Ik ga niet uit den weg, vóór ik daaromtrent een verklaring heb gekregen!"

De oude keek hem een oogenblik met haar grauwe, stekende oogen aan, mompelde halfluid eenige woorden in een taal, die Edgar noch Lucy verstonden, en maakte

Sluiten