Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo liefheeft? Moed, Edgar, onze gevangenschap kan onmogelijk lang duren!"

„Dat geve de Hemel," antwoordde Edgar. „Alles, wat je zegt, is goed en wel, maar ik kan onmogelijk veronderstellen, dat graaf Ludlow zulk gewaagd spel zou spelen, als hij niet vooruit overtuigd was, dat het zou gelukken. Ik kan mij niet voorstellen welk voorwendsel hij voor ons verdwijnen zal opgeven, maar ik twijfel er niet aan of hij heeft er een. Intusschen, je hebt gelijk! W ij moeten de hoop en evenmin den moed verliezen. God, die liefde is, zal niet toestaan, dat wij ons leven

lang in de macht van zulk een booswicht zouden blijven!"

Zoo elkander troostende, gelukte het den jongen gevangenen, hun hard noodlot zoo gelaten als zij konden te dragen. De beste troost voor hen was, dat zij niet \an elkander gescheiden waren, maar men hun vergunde te zarnen te zijn. Ook werden zij niet buitengewoon streng en hard behandeld. De gevangenis, waarin zij opgesloten waren, was licht, luchtig en gezond men bracht hun eten en drinken zooveel zij wilden hebben, en behalve het verlies hunner vrijheid hadden zij zich nergens over te beklagen. Evenwel verlangden zij naar de vrijheid als een arme vogel, die in de kooi zit en zijn kopje en vleugels tegen het ijzerdraad kwetst. De eenvormigheid hunner dagen maakte hen bedrukt en deed hen in treurige gedachten verzinken. I ren lang zaten zij bij elkander, zonder een enkel woord te spreken, en gaven zich aan sombere

Sluiten