Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Er was geen keus. James kroop onder het bed en de gevangenen wierpen zich op hun legersteden.

„Nu weer er uit I" zeide James. „Ze moeten denken, dat je al naar bed waart gegaan, maar door het gedruisch, dat je gehoord hebt, opgestaan bent, om de reden te vernemen. Dat zal het best verklaren waarom je wakker en gekleed bent!"

„'t Is een goede raad, volgen wij hem op," antwoordde Edgar.

Nauwelijks bleef hun zooveel tijd over hun bedden en kleederen wat in wanorde te brengen, toen de gevangenisdeur geopend werd en graaf Ludlow begeleid door Willet binnenkwam. De graaf wierp een wantrouwenden blik in het rond en vroeg barsch, hoe het kwam, dat zij aangekleed waren. Edgar kwam met zijn sprookje voor den dag en dit werd geloofd.

,,'t Is goed," zeide hij. „Gaat slapen, morgenochtend vroeg verlaten jullie dit kasteel."

„Om naar Londen terug te keeren?" vroeg Edgar.

„Dal zul je wel zien," antwoordde de graaf. „Je zult gaan waarheen men je zal brengen! Dus tot zoolang geduld!"

„Maar waarom worden wij als misdadigers behandeld en opgesloten?" vroeg Edgar hartstochtelijk. „Gij zult daarvan rekenschap moeten geven, graaf!"

„Bah!" zeide deze verachtelijk lachend. „Vraag mij maar rekenschap, als je kunt. Gode bevolen, tot zoolang!"

Hij verliet met zijn metgezel het vertrek. De gevan-

Sluiten