Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ze met vleiende openhartigheid; „ik zal Friedel nu ook nooit meer uitlachen, als..."

Barbel trok ongeduldig aan den zak; „Freule je moet naar huis; tante Renate heeft gezegd, dat je de kruisbessen moest komen plukken!"

Weer gleed er een lachje over Lehrbachs gelaat. „Wij houden u op, freule, en onttrekken u aan uw huiselijke plichten ! Permitteert u ons, dat we morgen de toestemming van uw ouders komen halen, om Grosz-Stauffen dikwijls te mogen bezoeken?"

Josephine knikte toestemmend: „Ja, kom morgen, maar dan heel vroeg en lang blijven, hoor! Ik zal het oom en tante dadelijk vertellen," en ze viel zichzelf in de rede en legde haar vinger op den mond: „Wacht! ik zal u meteen een goeden raad geven !" zei ze geheimzinnig. „Als u hebben wilt, dat oom in zijn humeur is, moet u maar veel over den keizer praten; misschien vertelt hij u dan nog uit zijn soldatenleven; — en als u tante Renate's kippen en eenden niet in den tuin jaagt, zal die ook zoo kwaad niet zijn."

Nu kon Lehrbach zijn lachen niet meer weerhouden. „Wees onbezorgd, freule, de kippen en tante Renate zullen zich niet teleurgesteld zien in de vredelievendheid van twee huzaren! Ik dank u hartelijk voor uw goeden raad! — Tot weerzien dus. Hier is het boek met al het geluk, dat het in zijn bladen bergt," en haar diep in de oogen ziende, boog hij zich voorover, legde het boek in Ganzen-Lize s hand, en zwaaide groetend met den hoed een „au revoir." Het paard sprong steigerend in de hoogte, keerde en droeg zijn berijder in vollen galop met zich. Ook Hattenheim had gegroet, maar Josephine was slechts in het bezit van twee oogen, welker blik onafgewend Giinther volgde, die trotsch en ridderlijk, als SintGeorge, de heilige kampvechter, voortdraafde. Zoo liet hij dus, zonder dank of groet te ontvangen, met een lichten melancholieken trek om de volle lippen zijn paard zwenken en volgde zijn vriend.

Ganzen-Lire.

2

Sluiten