Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Excellentie, en Günther drukte snel Hattenheims hand en zei zacht: „Soyons amis, Emma! Je zult tevreden over mij zijn '

Van de trap af ruischten en ritselden witte neteldoeksche en baptisten rokken; vóór de bediende van den bok kon springen, hadden reeds twee kleine meisjeshanden de kruk van het portier gegrepen en trachtten dit te openen, terwijl de blauwe, van geluk stralende oogen naar Günther opzagen en Josephine uitriep: „Eindelijk! Ik heb al twee uren op den muur gezeten, om te zien of je nog niet kwaamt! Kom er gauw uit! Gauw, gauw, gauw!'

De lakei bleef verwonderd naast de levendige jonge dame staan; doch Günther vatte snel de handjes, drukte ze heel even, stiet tegelijkertijd het portier open en stond met een vluggen sprong naast freule Von Wetter.

„U ziet, freule, dat de „wilde knaap" woord gehouden heeft," riep hij zichtbaar vergenoegd en opgeruimd, doch hield plotseling stil en boog diep voor den ouden ritmeester, die in dat oogenblik, zoo snel hij kon, de trap af kwam, om zijn gasten, vooral Zijne Excellentie op het kasteel Stauffen welkom te heeten.

Beleefde woorden, vroolijke welkomstgroeten, bevel aan den koetsier, om uit te spannen, klonken verward dooreen; daarop trad de minister naar voren, reikte Josephine vriendelijk lachende de hand en vroeg: „Is dat nu „Haideröslein'' in eigen persoon? Kleine ondeugd, twee deftige luitenants zoo te durven beetnemen ! Freule, ik maak je mijn compliment, je mystificatie heeft me tranen doen lachen !'

Josephine maakte een diepe, plechtige neiging. Het goudblonde haar krulde om het blanke voorhoofd frisch en teer als een pas ontplooid rozeblad zag het allerliefste gezichtje naar hem op, en met twee kuiltjes in de blozende wangen, lachte ze schalks: „Ja, graaf Lehrbach, ik heb ze alle twee geducht beetgehad ! Ze zagen mij aan voor Barbel en dachten, dat alleen boerenmeisjes maar de kunst verstonden ganzen te hoeden ! U had hun gezicht eens moeten zien, toen zij hun

Sluiten