Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Beste Renate, zou je Zijne Excellentie niet verzoeken mee naar boven te gaan," polste oom Bernd ietwat schuchter de plannen van zijn vrouw. „Me dunkt, daar is het het koelste!"

„Wel neen," klonk het vaste antwoord, „de koffie staat al lang klaar, en als men bij zoo'n hitte als vandaag twee uren geprofiteerd heeft van den stoffigen rijweg, krijgt men dorst. Mag ik u verzoeken mee naar de eetkamer te komen, graaf ?"

Weder voelde Hattenheim zich zacht aan den arm stooten en zag met een halven blik het verraderlijk trillen van Günthers lippen ; doch Josephine stond reeds naast de beide heeren en fluisterde met nauwelijks ingehouden ongeduld: „Kom toch gauw; er is een verrassing!"

„Een verrassing!' riep Günther. „Dan gaan we met den stormpas ?"

Aan de ronde tafel, waarop een heirschaar vliegen zich neergezet had, werd de koffie gediend door Hanne, in zondagsgewaad. Lehrbachs oogen vlogen rusteloos door de kamer, en zich na een korte pauze naar zijn jeugdige buurvrouw buigend, zei hij met gedempte stem: „U stelt mijn nieuwsgierigheid op een zware proef, de verrassing verontrust mij en bederft mij het genot van mijn kop koffie! Komaan, eerhjk opgebiecht! wat voert ge in het schild ?"

Josephine lachte met een allerliefst air van gewicht.

„Hebt u het dan nog niet gemerkt? Daar staat ze, de verrassing! We hebben ter eere van u een tulband gebakken!"

Op dit oogenblik kreeg Günther een hevige hoestbui, daarna sloeg hij verbaasd de handen in elkaar en riep met goed nagemaakt naïf genoegen uit: „Ja, waarlijk daar staat hij! Wat ziet hij er heerlijk uit! Zeker eene proeve van uw kunst? Ik reflecteer op een heel groot stuk, freule, want zulk een traktatie moet geapprecieerd worden!"

Met een stralend gezichtje, trok Josephine het bord naar zich en wees op een reusachtig stuk: „Dat hier, dat is het grootste!"

„Ik bewonder het, dat u alles hier zelf maakt!" zei nu ook Zijne Excellentie met een beleefd lachje. „En nog wel een

Sluiten